Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΥΣΙΑ ΦΩΝΗΣ...

Την Παρασκευή, όταν επέστρεψα από το σχολείο διαπίστωσα ότι είχα πυρετό. Σχεδόν όλη την προηγούμενη εβδομάδα δεν ένιωθα καλά, αλλά οι πολλές υποχρεώσεις δεν μου άφηναν περιθώριο να ασχοληθώ με το θέμα αυτό. Μετά από ένα διήμερο με πυρετό και πονόλαιμο, την Κυριακή ο πυρετός έπεσε. Και ο πονόλαιμος υποχώρησε αισθητά, αλλά μαζί του υποχώρησε ολοσχερώς και η δυνατότητα λεκτικής έκφρασης. Μόνο κάτι άναρθρους ήχους παράγω από χθες το βράδυ και αυτούς με υπερπροσπάθεια και με έντονο τσούξιμο  που παραμένει ενοχλητικό στο λάρυγγά μου αρκετή ώρα μετά την προσπάθεια που κάνω για να   μιλήσω. Αναγκαστικά σταμάτησα να μιλώ και, από χθες το βράδυ, μόνο εφόσον υπάρχει ισχυρή απαίτηση επικοινωνίας ψιθυρίζω.   
Μπήκα το πρωί στην Α΄ τάξη, χωρίς να πω "Καλλλημέρρραααα παιδιάαα!", που ειδικά το πρωί της Δευτέρας συνοδεύεται και με το "Καλλλή εβδομάδα! Είσαστε καλλλά;" και ακούγεται δυνατά, ενώ προχωρώ από την πόρτα μέχρι την έδρα. 
Σήμερα μπήκα αθόρυβα, έτρεξα στον πίνακα και έγραψα:
"Καλημέρα! Έχει κλείσει ο λαιμός μου. Θα γράψω ασκήσεις να τις κάνουμε..."
Άκρα του τάφου σιωπή...
Από κείνη τη στιγμή και μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι, όλοι μιλούσαμε ψιθυριστά και δουλεύαμε με πολλή συγκέντρωση. Κάναμε μια γερή επανάληψη για το αυριανό τεστ και δεν καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα.
Ούτε ένας δεν διερωτήθηκε γιατί μιλάμε ψιθυριστά, δηλαδή για ποιο λόγο μιλάνε και όλοι  οι άλλοι ψιθυριστά, αφού μόνο ο δικός μου ο λαιμός έχει κλείσει.
Οι δυο μαθητές του πρώτου θρανίου από την πλευρά των παραθύρων, του θρανίου δηλαδή  που είναι κολλημένο στην έδρα, σε κάθε άσκηση που κάνουμε βρίσκουν συνήθως διαφορετικά αποτελέσματα και μετά ξεκινούν μεταξύ τους μια έντονη αντιπαράθεση για το ποιος έχει κάνει λάθος. Το ό,τι βρίσκομαι σε απόσταση μόλις σαράντα πόντων και ακούω όσα λένε καθόλου δεν τους πτοεί και σχεδόν ποτέ δεν σκέφτονται να με συμπεριλάβουν στην κουβέντα τους, μέχρι να τους ρωτήσω ποιο είναι το πρόβλημά τους. Όμως ακόμη και αυτοί οι δύο νεαροί σήμερα μιλούσαν μεταξύ τους ψιθυριστά και έδειχναν να μην έχουν έντονες διαφωνίες.  Ίσα που ακούγονταν. Έφτασαν στο σημείο να κουνάνε μόνο τα χείλη τους. Και ήταν τόσο χαριτωμένοι, επικοινωνώντας κατ' αυτόν τον τρόπο μεταξύ τους. 

Μετά μπήκα στη Γ'. Έκανα την ίδια είσοδο. "Αφού έπιασε την προηγούμενη ώρα, θα πιάσει και τώρα", σκέφτηκα. Αλλά δυο χρόνια διαφορά σε αυτήν την ηλικία είναι μια αβυσσαλέα απόσταση...
'Όχι πως δεν σεβάστηκαν το πρόβλημά μου και την αδυναμία μου να μιλήσω, αλλά δεν προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα. Ήταν εκρηκτικοί και χειμαρρώδεις όπως συνήθως. Απαιτούσαν να λύσουν την απορία τους. Ρωτούσαν συνεχώς κι εγώ ψιθύριζα και εξηγούσα. Κι όταν κάποιος ξεχνιόταν και ψιθύριζε κι αυτός όταν με ρωτούσε κάτι, τότε οι υπόλοιποι  γελούσαν και τον ρωτούσαν: "εσύ τώρα γιατί ψιθυρίζεις;", οπότε δυνάμωνε αυτομάτως τη φωνή του και συνέχιζε κανονικά. Άλλοι πάλι προλάβαιναν να το σχολιάσουν από μόνοι τους και να αυξήσουν την ένταση της φωνής τους, πριν καλά καλά ολοκληρώσουν ψιθυριστά την πρώτη τους λέξη.

Στο διάλειμμα, μιλώντας (ας το πούμε "μιλώντας") στο γραφείο με συναδέλφους, διαπίστωσα πως όλοι μιλούσαν κανονικά και δεν παρασύρονταν συνομιλώντας μαζί μου, να ψιθυρίσουν ή έστω να χαμηλώσουν τον τόνο της φωνής τους. Με εξαίρεση μία μόνο συνάδελφο, που βιάστηκε όμως να προβεί σε αυτορρύθμιση, σχολιάζοντας περιπαιχτικά τον εαυτό της και να συνεχίσει μεγαλοφώνως αυτό που μου έλεγε.

Έτσι, απουσία φωνής, σήμερα στο σχολείο μου δόθηκε η ευκαιρία να απολαύσω αυτήν τη γνήσια παιδικότητα, που μιμητικά προσαρμόζεται και αναπαράγει τα πρότυπα. 
Κι ύστερα ένιωσα την ευθύνη να βαραίνει πάνω μου, καθώς είδα - για μιαν ακόμη φορά- πόσο μεγάλη επιρροή ασκεί η στάση μας και η συμπεριφορά μας στα μικρά παιδιά!

3 σχόλια:

  1. Κατερίνα, μετά από τη διαπίστωσή σου πως οι κατοπτρικοί νευρώνες των μαθητών μας λειτουργούν, αισθάνομαι πως υπάρχει ελπίδα κάτι να γίνει....
    Evangelia Bounda

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Περαστικά Κατερίνα .Κάθε τάξη έχει τη δική της σύνθεση και δυναμική γιαυτό πότε το μάθημα δεν μπορεί να είναι το ίδιο και να γίνεται με τον ίδιο τρόπο.
    Evagelia Lina Mitrou

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω αγαπητή συνάδελφε ότι αυτό τοσυναισθημα που ένοιωσες ειναι δυνατοτερο από κάθε πετυχημένο διαγώνισμα
    Giannis Kareklas

    ΑπάντησηΔιαγραφή