Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣ...

Παίρνει καιρό να βάλει ο καθηγητής τους μαθητές και τις μαθήτριες της Α' Γυμνασίου σε μια σειρά. Να τους βάλει σε τάξη και να τους οργανώσει με κάποιον τρόπο για να πάψουν να ρωτούν κάθε λίγο και λιγάκι "Σε ποιο τετράδιο να τα γράψουμε, κυρία; Στο καθαρό ή στο πρόχειρο;" Και χρειάζεται ιώβεια υπομονή, για να μη χάσει ο διδάσκων την ψυχραιμία του, ώστε να επαναλάβει για χιλιοστή φορά με γλυκιά και τρυφερή φωνή: "Στο πρόχειρο παιδιά. Στο πρόχειρο! Ό,τι γράφετε στην τάξη το γράφετε στο πρόχειρο. Τις ασκήσεις που κάνετε στο σπίτι τις γράφετε στο καθαρό, εντάξει;" Και πάνω  εκεί που θα έλεγε κανείς ότι επιτέλους το κατάλαβαν όλοι και δεν θα το ξαναρωτήσουν ποτέ ξανά, ακούγεται κάποιος σχολαστικός: "Στο πρόχειρο των μαθηματικών ή στο άλλο το πρόχειρο;" 
Έτσι καταλαβαίνω πως ήταν λάθος επιλογή να ζητήσω για το μάθημά μου δυο τετράδια, ένα "καθαρό" για τις ασκήσεις που κάνουν στο σπίτι και ένα "πρόχειρο μαθηματικών" όπου θα γράφουν μόνο ό,τι κάνουμε μαζί στο σχολείο. Δεν είναι λάθος τα δύο τετράδια. Είναι λάθος ο τρόπος που ονομάστηκαν. Το "πρόχειρο των μαθηματικών" συγχέεται με το άλλο το πρόχειρο Από του χρόνου θα τα λέω: Τετράδιο Μαθηματικών σπιτιού και Τετράδιο Μαθηματικών σχολείου, μήπως και αποφύγουμε το μπέρδεμα που κάνει την ερωτήση "σε ποιο τετράδιο, κυρία;" να ακούγεται σαν ηχώ μέχρι και λίγο πριν από τον Δεκέμβρη... :)
Όμως τώρα φτάσαμε στο μήνα Δεκέμβριο και τα πράγματα έχουν μπει σε σειρά. Έχοντας την περσινή εμπειρία από το Γυμνάσιο, φέτος πρόβλεψα τουλάχιστον τι πρέπει να κάνω για να μη ρωτάνε: "Τα γράφουμε αυτά, κυρία;", μια ερώτηση που εννιά στις δέκα φορές προηγείται της "Σε ποιο τετράδιο, κυρία;"
Όπως και να έχει όμως η μακρά περίοδος προσαρμογής των μικρών παιδιών από την "οικογενειακή" ατμόσφαιρα του Δημοτικού στην "ακαδημαϊκή" τυπικότητα του Γυμνασίου είναι μια δύσκολη περίοδος που απαιτεί την αμέριστη συμμετοχή του εκπαιδευτικού και του γονέα. Και αν οι γονείς το βιώνουν αυτό  μια, δυο, τρεις φορές,  οι καθηγητές το ζουν ξανά και ξανά. Κι εγώ πέρυσι βρέθηκα σε Γυμνάσιο για πρώτη φορά. Και εντυπωσιάστηκα με τον αυθορμητισμό των μικρών παιδιών, με τις εκδηλώσεις αγάπης, με τις κάρτες που μου έφτιαχναν, για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, με τον τρόπο που με κοίταζαν μες στα μάτια...Ενθουσιάστηκα με το "Καλημέρα κυρία Καλφοπούλου!!!" που μου έλεγαν πέντε και δέκα φορές τη μέρα, όπου και αν με συναντούσαν! Πόσο διαφορετικά από το Λύκειο, όπου ... μια καλημέρα είναι αυτή, πες την κι ας πέσει χάμω... Τέλος πάντων.
Μέχρι τώρα είχα την αίσθηση πως αυτό που έζησα πέρυσι δεν πρόκειται να το ξαναζήσω. Έλεγα πως έτυχε, πως έπεσα σε αγαπησιάρικα παιδιά, πως το τμήμα είχε πολλά κορίτσια ίσως, πως μάλλον ξέχασα πώς φέρονται τα δωδεκάχρονα παιδιά. Και η αλήθεια είναι ότι στο σχολείο μου φέτος δεν υπήρχαν τέτοιου είδους εκδηλώσεις, ούτε ιδιαίτερες συναισθηματικές εξάρσεις. Οι καλημέρες βέβαια παίρνουν και δίνουν.  Τα χαμογελαστά "γεια σας κυρία Καλφοπούλου", ακούγονται βροντερά από την άλλη άκρη της (πολύ πολύ μεγάλης) αυλής του σχολείου μας, αλλά  τα "Σ' αγαπώ", τα "LOVE MATHS"  και οι καρδούλες στον πίνακα δεν έκαναν την εμφάνισή τους όπως στον περσινό πίνακα.
Μια καρδιά από τον περσινό πίνακα...
Έλα όμως που όταν ο δάσκαλος καλομάθει σε εκδηλώσεις συμπάθειας και αγάπης τις αποζητά... Είδα και απόειδα φέτος. Πολύ καλά τα παιδιά, δεν λέω. Έστρωσαν. Άρχισαν σιγά σιγά να ενθουσιάζονται με το μάθημα. Άρχισαν κάποια να λένε: "Μαθηματικά, το καλύτερο μας!", αλλά μόνο στα λόγια... Γραπτή απόδειξη καμιά. Ούτε μια καρδιά...
Πριν λίγο καιρό, καθώς εξηγούσα μια δύσκολη έννοια, έγραψα ένα παράδειγμα στον πίνακα και αντί να το υπογραμμίσω ή να το κυκλώσω, όπως κάνω συνήθως για να δώσω έμφαση, το έβαλα μέσα σε μια καρδιά! "Καρδιά, κυρία!!!" Παραξενεύτηκαν κάποια παιδιά! "Ναι, παιδιά! Καρδιά!", υπερασπίστηκα την επιλογή μου. Και έκτοτε την επανέλαβα και την είδα να πολλαπλασιάζεται στα τετράδια των παιδιών, να πλαισιώνει έννοιες και παραδείγματα. Γεμίσαμε τον τόπο καρδούλες! Και θα συνεχίσουμε μέχρι να γεμίσουμε και την καρδιά μας με αγάπη για τη γνώση και για τα Μαθηματικά, επειδή και τα Μαθηματικά ξεκινούν απ' την καρδιά.

Σήμερα, στην επανάληψη της Γεωμετρίας, ο πίνακας γέμισε καρδιές! Οι γωνίες έγιναν ζεύγη κι αγαπήθηκαν, οι μοίρες τους μετρήθηκαν και οι ασκήσεις λύθηκαν!

Και, πριν χτυπήσει το κουδούνι, νέες σχέσεις αγάπης αναπτύχθηκαν...  <3


--------------------------------------------------------------------------------------------
Επανέρχομαι στην ανάρτηση, τρεις μέρες μετά, για να συμπληρώσω με μια φωτογραφία από τον πίνακα ενός άλλου σχολείου, από την Αθήνα.
Μια φωτογραφία που μου έστειλε η αγαπημένη φίλη και πολύ καλή συνάδελφος Άννα,  την επομένη της ανάρτησης... αλλά μόλις προ ολίγου την είδα και χάρηκα διπλά, επειδή όπως φαίνεται οι σχεσεις αγάπης φτερουγίζουν πέρα  από την πόρτα της σχολικής τάξης και ταξιδεύουν μακριά!
Σε ευχαριστώ πολύ Άννα για την τόσο όμορφη φωτογραφία!

2 σχόλια: