Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΥΔΡΑ

Αν δεν ήμουν αυτή που είμαι, θα ήθελα να γινόμουν, έστω και για λίγο, ο Νικολάι Στεπάνοβιτς για να έχω πει εγώ αυτά που είπε εκείνος, όταν περιέγραψε τι γίνεται στο μάθημά του:
"...με το που θα ρίξω μια ματιά στο ακροατήριο και θα προφέρω το τετριμμένο "Στο προηγούμενο μάθημα είχαμε σταματήσει στο...", οι φράσεις, η μια μετά την άλλη, σ' ατελείωτη αλληλουχία, θα αρχίσουν να πετάνε μέσα από την ψυχή μου - κι ελάτε πιάστε μας! Μιλάω με ασύλληπτη ταχύτητα, με πάθος και σαν να μην υπάρχει δύναμη ικανή να αναχαιτίσει τη ροή του λόγου μου. [...]
Ο καλός μαέστρος, προσπαθώντας να μεταδώσει την ιδέα του συνθέτη, κάνει την ίδια στιγμή είκοσι τόσες δουλειές: διαβάζει την παρτιτούρα, κουνάει την μπαγκέτα, έχει το νου του στον τραγουδιστή, κάνει μια κίνηση προς τα εκεί που είναι το τύμπανο, ύστερα στο κόρνο κ.λπ. Κάπου εκατόν πενήντα άτομα έχω μπροστά μου και κανένας δε μοιάζει με τον άλλο, κάπου τριακόσια μάτια με κοιτάνε κατάματα. Στόχος μου: θα τη νικήσω την πολυκέφαλη ύδρα. Αν, ανά πάσα στιγμή, όσο κάνω το μάθημά μου, έχω σαφή αντίληψη ως ποιο βαθμό με προσέχει και με καταλαβαίνει, ε τότε την κρατάω στο χέρι. Ο άλλος μου αντίπαλος είναι μέσα σ' εμένα τον ίδιο. Είναι αυτή η ατέλειωτη ποικιλία από μορφές, φαινόμενα και νόμους κι αυτό το πλήθος οι σκέψεις που σου υπαγορεύουν, σκέψεις δικές σου και ξένες. Ανά πάσα στιγμή πρέπει να έχω την επιδεξιότητα να συλλάβω, μέσα απ' αυτό το πελώριο υλικό, το πιο σπουδαίο και χρήσιμο και με την ίδια ταχύτητα, πάνω στη ρύμη του λόγου, να δώσω στη σκέψη μου μορφή τέτοια που να είναι προσιτή στη νοημοσύνη της ύδρας και να μπορέσει να κεντρίσει την προσοχή της' μάλιστα οφείλω να παρακολουθήσω άγρυπνα, ώστε οι σκέψεις να μεταδίδονται όχι όπως συσσωρεύονται μέσα σ' εμένα, αλλά με μια ορισμένη ακολουθία, απαραίτητη για να σχηματιστεί η εικόνα που επιδιώκω να ζωγραφίσω. [...]. Ταυτοχρόνως, πρέπει να κάνω και τον επιστήμονα και τον παιδαγωγό και το ρήτορα, μα, αλίμονο αν ο ρήτορας νικήσει μέσα σας τον παιδαγωγό και τον επιστήμονα ή αντιθέτως. [...]
Κανένα άθλημα, κανενός είδους διασκέδαση δε μου έδωσαν τόση απόλαυση, όπως οι διαλέξεις μου στα μαθήματα. Μόνο στη διάλεξη μπορούσα να δοθώ όλος στο πάθος μου, καταλαβαίνοντας πως η έμπνευση δεν είναι επινόηση των ποιητών, υπάρχει στην πραγματικότητα. Και νομίζω πως ο Ηρακλής μετά τον πλέον πικάντικο από τους άθλους του δεν αισθανόταν μια τόσο ηδονική εξάντληση, όσο εγώ έπειτα από κάθε μάθημά μου."

Παρόλο που ο Νικολάι Στεπάνοβιτς διδάσκει σε φοιτητές Ιατρικής, ο τρόπος που περιγράφει το μάθημά του, πολύ δε περισσότερο τα συναισθήματα που τον κατακλύζουν τόσο κατά τη διάρκεια του μαθήματος όσο και με τη λήξη του, ταυτίζονται απόλυτα με τα δικά μου, εφόσον βέβαια, η διάθεση των μαθητών είναι τέτοια που μου επιτρέπει να ασχολούμαι αποκλειστικά και μόνο με τη διδασκαλία!!!
Αλλά ακόμη και αυτές τις λίγες φορές που οι συνθήκες στην τάξη είναι τέτοιες ώστε μπορείς απερίσπαστος να είσαι: συνθέτης, ζωγράφος, ρήτορας, παιδαγωγός, επιστήμονας, έως και γητευτής που μαγεύει την ύδρα, νομίζω, πως η πληρότητα - κατά Στεπάνοβιτς "ηδονική εξάντληση", αν έτσι το προτιμάτε - είναι τέτοια που σφυρηλατεί τις αντοχές σου για τις άλλες φορές, τότε που κάτι τα πιάνει θαρρείς όλα μαζί κι αρχίζουν κάτι διενέξεις που δεν έχουν ίχνος λογικής. "Με ποιο δικαίωμα παίρνετε τηλέφωνο στο σπίτι μας, όταν απουσιάζουμε;", "είναι δυνατόν να μη μπορούμε να λείψουμε, χωρίς να ενημερώσετε τους γονείς μας;" και κάτι τέτοια, τα οποία την πρώτη φορά που τα αντιμετώπισα, ομολογώ πως δεν ήθελα να πιστέψω ότι πρέπει να απαντήσω στα αυτονόητα:
"Αυτό υπαγορεύουν οι κανόνες λειτουργίας του σχολείου, παιδιά", αλλά για τα παιδιά, στο Λύκειο, δε νομίζω πως υπάρχουν αυτονόητα, ούτε κανόνες λειτουργίας που εφαρμόζονται απαρέγκλιτα, χωρίς να πρέπει με διάφορα κόλπα και ξελογιάσματα να τους επιβάλλεις, γιατί αν επιχειρήσεις την ευθεία επιβολή κατηγορείσαι είτε για καταπίεση είτε για έλλειψη κατανόησης είτε για άλλα διάφορα. Και δυστυχώς όχι μόνο από τα παιδιά.
Κάτω από τέτοιες συνθήκες, λοιπόν, κάθε άλλο παρά μαέστρος και ζωγράφος νιώθεις. Νομίζω, δε, πως κάποιες φορές συγγενεύεις περισσότερο με θηριοδαμαστή και τότε, αλίμονο, αν δεν προσέξεις και σωριαστείς...Τότε νικάει η Ύδρα...Κι εσύ καθώς βγαίνεις από την τάξη, φτάνεις στο σημείο να  αναρωτιέσαι αν ο επόμενος άθλος που θα αναλάβεις έχει να κάνει με τους σταύλους του Αυγεία!
Ύστερα, γενικεύοντας το πρόβλημα, σκέφτεσαι πως στην κατά κανόνα παραβατική κοινωνία στην οποία ζούμε πώς να ζητάμε από τους μαθητές να τηρούν τους νόμους και τους κανονισμούς του σχολείου και φτάνεις στο σημείο να επικαλείσαι αυθεντίες, όπως ο e-φίλος Ntinos σε σχόλιο της προηγούμενης ανάρτησης, όπου γράφει:
Ο Jean-Jacques Rousseau περιγράφει στο Κοινωνικό του Συμβόλαιο ποιο πολίτευμα ταιριάζει σε κάθε κοινωνία, ανάλογα με τις συσχετίσεις και τις δομές που επικρατούν σε αυτήν. Η εκπαίδευση, όντας μια πολιτική πράξη, υπακούει θαρρώ και η ίδια σε αντίστοιχα κοινωνικά συμβόλαια. Οι κοινωνικές συσχετίσεις και δομές τη διαμορφώνουν. Με άλλα λόγια μια κοινωνία έχει την εκπαίδευση που της πρέπει, γιατί αυτή διαμορφώνει τους ανθρώπους που χρειάζεται. Αυτή η διαπίστωση με θλίβει...

Κι εμένα με θλίβει, φίλε μου, γι' αυτό ζητώ ξανά παρηγοριά στα λόγια του Νικολάι Στεπάνοβιτς, ο οποίος λέει:
"Είμαι πια γέρος, τριάντα χρόνια υπηρεσία, δε βλέπω όμως ούτε μαρασμό ούτε απουσία ιδανικών και δε νομίζω ότι σήμερα είναι χειρότερα από πριν. [...]
Αν με ρωτούσαν τι μ' αρέσει στους σημερινούς μου μαθητές, θα απαντούσα όχι αμέσως και δίχως πολλά λόγια, αλλά με αρκετή σαφήνεια. Ξέρω τα ελαττώματα τους και δεν έχω ανάγκη να προσφύγω σε δυσνόητες άδειες φράσεις. Δε μου αρέσει που καπνίζουν, πίνουν οινοπνευματώδη, αργούν να παντρευτούν κι είναι ανέμελοι και συχνά αδιάφοροι σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν τους νοιάζει να βλέπουν στο ίδιο τους το περιβάλλον συναδέλφους τους που πεινάνε. [...]
Ελαττώματα σαν αυτά, όσο πολλά και να' ναι, μόνο το μικρόψυχο και δειλό άνθρωπο μπορούν να ρίξουν στην απογοήτευση ή να του φέρουν μια διάθεση χλευασμού. Έχουν τυχαίο και παροδικό χαρακτήρα και είναι πολύ εξαρτημένα από τις συνθήκες ζωής. Σε καμιά δεκαριά χρόνια παύουν να υπάρχουν ή παραχωρούν τη θέση τους σε άλλα, καινούρια ελαττώματα, που δεν μπορείς να αποφύγεις, και με τη σειρά τους πάλι θα φοβίζουν τους μικρόψυχους ανθρώπους. Τα φοιτητικά αμαρτήματα συχνά μ' ερεθίζουν, αλλά ο εκνευρισμός αυτός δεν είναι τίποτε μπροστά στη χαρά που αισθάνομαι τριάντα χρόνια τώρα, όταν μιλάω με τους μαθητές μου, τους κάνω μάθημα, παρατηρώ τις σχέσεις τους και τους συγκρίνω με ανθρώπους όχι του δικού τους κύκλου...."

Κι άλλα πολλά σοφά και σημαντικά λέει ο Νικολάι Στεπάνοβιτς, τα οποία γίνονται ακόμη σημαντικότερα αν σκεφτεί κανείς ότι τα λέει το 1889, δια...χειρός ΄Αντον Τσέχοφ, αφού είναι ο ήρωας-αφηγητής του βιβλίου που φέρει τον τίτλο "Ανιαρή Ιστορία", την υπογραφή του Τσέχοφ και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, από το 2005 ήδη, σε μετάφραση και εισαγωγή του Μ. Αλεξανδρόπουλου. Το αγόρασα, συμπτωματικά, χθες και χαίρομαι πολύ που έπεσε τυχαία στα χέρια μου, ειδικά τούτες τις μέρες που γίνονται όλες αυτές οι συζητήσεις για την παιδεία. Ο Στεπάνοβιτς, ένας από τους χιλιάδες χαρακτήρες που κουβαλούσε ο Τσέχοφ στο κεφάλι του, εμφανίστηκε σε μένα μόλις χθες για να περιγράψει με άνεση και οξυδέρκεια καθημερινές καταστάσεις που αντιμετωπίζω  εντός κι εκτός τάξης και με κάνει να αναρωτιέμαι αν είναι σύγχρονός μου, αν ζει κάτω από τις ίδιες κοινωνικές συνθήκες με μένα, αν είχε διαβάσει ποτέ το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Jean-Jacques Rousseau κι άλλα τέτοια διάφορα :) :)
Όπως και να έχει, τελικά, ο Τσέχοφ αποδεικνύει πως τα αναλλοίωτα στις κοινωνίες είναι αυτά που δίνουν την ώθηση που χρειαζόμαστε για να συνεχίζουμε. Κι αναμφιβόλως ένα από τα αναλλοίωτα για τον δάσκαλο, μια σταθερή αξία, είναι αυτή η ηδονική εξάντληση που τον καταβάλλει όταν καταφέρνει, ωσαν μαέστρος ή ζωγράφος ή γητευτής  να...δαμάσει την ύδρα :) 

------------------------------------------------------------------------------------------------------
Θα ήταν ευχής έργο, αν φοιτώντας σε καθηγητικές σχολές, κυρίως θετικών επιστημών, είχαμε στο πρόγραμμα σπουδών, έστω ως προτάσεις, τέτοιου είδους αναγνώσματα όπως το "ΑΝΙΑΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ" του  Aντον Τσέχοφ.

10 σχόλια:

  1. Αστέριος Δαμουλάς20 Δεκεμβρίου 2009 - 9:17 μ.μ.

    ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
    Η ΡΩΣΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ!ΟΜΟΛΟΓΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΟΜΩΣ ΤΣΕΧΩΦ ΚΑΘΟΛΟΥ!(ΠΕΡΑ ..ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΘΥΜΗΣΕΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΥΡΙΩΣ ΒΛΕΠΕ ¨Ο ΓΛΑΡΟΣ¨...)ΑΠΕΝΑΝΤΙΑΣ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ !(Ο ΗΛΙΘΙΟΣ,ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ...)ΚΑΙ ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΕΙΔΙΚΑ ΜΕ ΤΟ "ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ" ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΘΕΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ(ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ,ΦΥΣΙΚΩΝ ΚΤΛΠ)ΕΞΑΛΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΙ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΣΥΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ Α.ΑΙΝΣΤΑΙΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για να ελαφρύνω λιγάκι την κουβέντα (εξάλλου όλες μας οι ενέργειες χαρακτηρίζονται από μια αβάσταχτη ελαφρότητα λέει ο Κούντερα) παραθέτω δύο λήμματα από το "Αλφαβητάρι του Διαβόλου" του Ambrose Bierce. Το πρώτο αφιερωμένο στον Νικολάι, το δεύτερο σε 'μένα:

    Αισιοδοξία: θεωρία ή πεποίθηση σύμφωνα με την οποία: όλα είναι ωραία (συμπεριλαμβανομένων των άσχημων), όλα είναι καλά (ιδίως τα κακά) κι όλα είναι σωστά έτσι λάθος που είναι. Την υποστηρίζουν με μανία κυρίως οι συνηθισμένοι στις αναποδιές και αντιμετωπίζονται συνήθως μεσαρκαστική απομίμηση χαμόγελου. Σαν διανοητική ασθένεια, δεν επιδέχεται άλλη θεραπεία από τον θάνατο. Είναι κληρονομική αλλά ευτυχώς όχι μεταδοτική.

    Κυνικός: το κάθαρμα που η ελαττωματική του όραση τον κάνει να βλέπει τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι. Γι' αυτό οι Σκύθες έβγαζαν τα μάτια των κυνικών. Για να τους βελτιώσουν την όραση.

    Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ntinos είπε...

    Άψογος ο Ambrose Bierce!
    Ομολογώ πως κάτι ανάλογο περίμενα να απαντήσεις για την αισιοδοξία, αλλά δεν έφτανε μέχρι εκεί το μυαλό μου :), είναι που ηλικιακά απέχεις πολύ από τον Νικολάι :):)
    Έγω, όσο διάβαζα το βιβλίο χθες, άρχισα να αδημονώ να περάσει άλλη μια 20ετία, να φτάσω, επιτέλους, στην ίδια με αυτόν αίσθηση! χαχαχα. Δεν απέχω και πολύ!

    Αστείο είναι!
    (όχι του Κούντερα, της υπόθεσης...)
    Πάντως αν δε γίνω Νικολάι, θα προσπαθήσω τουλάχιστον να μη γίνω από κείνους τους πικρόχολους γέρους που μονάχα αφορίζουν κι αφρίζουν και ξαφρίζουν και βρίζουν τους νέους από φθόνο μάλλον ή κι από δόγμα, γιατί ποιος ξέρει πόσο δύσκολα είναι να εκτοπίζεσαι;
    Υποθέτω πως πονάει...
    Ευτυχώς όμως έχει...ημερομηνία λήξης :)

    Καλή (χριστουγεννιάτικη) βδομάδα και σε σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. γεια σου Αστέριε!

    ο Αϊνστάιν, επίσης, έλεγε πως για να γίνουν καλά τα παιδιά στα Μαθηματικά, θα πρέπει όταν είναι μικρά να τα λέμε παραμύθια.

    Για την ρωσική σχολή λογοτεχνίας μάλλον πρέπει να συζητήσουμε διεξοδικότερα σε κάποια από τις επόμενες συναντήσεις της λέσχης :)

    Καλό απόγευμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αστέριος Δαμουλάς21 Δεκεμβρίου 2009 - 10:14 μ.μ.

    Καλησπέρα και πάλι
    Αισθάνομαι άσχημα γιατί δεν έχω να σχολιάσω κάτι για τον Τσέχωφ(μιας και τα γράφεις τόσο λογοτεχνικά και τόσο περιεκτικά στις αναρτήσεις σου)και θα πρέπει να μιλάω για κάτι άλλο στα σχόλια!Zητώ την επιείκεια ενός ..."βιβλιοφάγου "'οπως εσύ.By the way ο C.Bruce προσπαθεί να ...μου κλέψει χρόνο με τα κουνέλια του Σρέντιγκερ !Θα δούμε όμως αν το αξίζει!
    Καλό Βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. καλησπέρα Αστέριε

    σε ευχαριστώ πολύ για τα τόσο καλά σου λόγια :)
    Δε θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο βιβλιοφάγο από σένα, αντιθέτως.

    (μιας κι αύριο δεν έχουμε μάθημα, αλλά εκκλησιασμό, γιορτή κλπκλπ, πάω κέντρο να ψάξω αυτό το "αλφαβητάρι του διαβόλου", που έγραψε ο ntinos...και κανά δυο ακόμη,
    αλλά κανένα του Τσέχοφ,
    για να μην αισθάνεσαι άσχημα :):) )

    καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Ή ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ ΣΕ ΦΕΡΝΟΥΝ ΣΕ ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΑΘΕΤΕΙΣ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΑΛΛΑ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΤΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙΣ ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΟΥΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΟΠΛΙΣΤΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΕ ΒΑΣΙΚΑ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ, ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ, ΑΦΕΛΕΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΜΕ ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ..."ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ", ΘΕΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ!
    ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟ Ή ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΜΑΘΗΤΗ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΑΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΝΕΣΗ ΔΙΑΤΥΠΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ "ΕΡΜΗΝΕΙΑ" ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ" ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Ή ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΝΕΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΑ ΚΑΤΑΧΩΡΕΙ ΣΑΝ ΓΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥ.
    ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΣΚΛΗΡΑ ΝΑ ΞΕΡΙΖΩΣΩ ΤΕΤΟΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ-ΡΙΕΣ ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΣΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΕΥΦΥΟΙ ΑΤΟΜΑ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ.
    Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΣΤΙΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΩ!
    Ο AARONS ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΩΣ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ ΝΑ ΞΕΡΙΖΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗΝ "ΛΑΘΟΣ" ΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ, ΟΣΟ ΚΑΛΟ ΜΑΘΗΜΑ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΤΑΞΗ!... Περισσότερα
    ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ:
    ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΔΙΔΑΧΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΕΜΑΘΑΝ ΟΤΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΑΝ ΤΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΥΨΟΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΕ ΦΥΣΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥΣ (= ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΗ ΚΙΝΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΑΕΡΑ)
    ΡΩΤΗΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΧΟΛΕΙΟ Ή ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΑ ΣΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΠΟΙΟ ΣΩΜΑ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΠΡΩΤΟ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΑΝ ΑΦΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΥΨΟΣ ΔΥΟ ΣΦΑΙΡΕΣ, ΜΙΑ ΑΠΟ ΣΙΔΗΡΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΦΕΛΙΖΟΛ!
    ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΝ: Η ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥΤΕΡΗ! (ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ)
    ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΝΩ ΚΤΥΠΙΕΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΑΙ ΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΑ!
    ΠΑΡ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.......
    ΠΑΡ' ΟΤΙ "ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΑΠΑΤΟΥΝ"......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γεια σου KARDEM!
    Σε ευχαριστώ για το σχόλιο.

    Τα λες ωραία και ορθά, αλλά φαίνεται πως το ότι "τα φαινόμενα απαιτούν", δεν ισχύει πια! Μάλλον έχουμε περάσει, ξανά, στην εποχή του "σώζειν τα φαινόμενα"
    και γι' αυτό τα παιδιά, ακολουθώντας το παράδειγμα των μεγάλων, διαμορφώνουν, όποτε χρειάζεται, άμεσα και με άνεση μια θεωρία
    και υπερασπίζονται πάση θυσία την ορθότητά της.
    Δε θυμίζει η εμμονή τους τους πολιτικούς στα παράθυρα; Πιστεύω ολοένα και περισσότερο πως από υποσυνείδητη και μιμητική συμπεριφορά προς τους "παραθυράνθρωπους" πάνε από το κακό στο χειρότερο, όπως έχεις παρατηρήσει κι εσύ κι εγώ και πολλοί πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων και η συνάδελφος από την Καρδίτσα που μιλούσαμε πριν στο τηλέφωνο και μου έλεγε, προβληματισμένη και στεναχωρημένη τα της τάξης της.

    Καλές γιορτές και δύναμη για την προσπάθεια εν γένει :)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. «ΑΧ..ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΣΑ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΚΙ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΠΕΤΑΣ, ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ, ΑΓΓΙΞΕΣ ΤΟ...ΘΑΥΜΑ!!»

    ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Olga Dasiou

    ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή